آقای رئیس جمهور! محدود کردن اینترنت به بهانه احتمال بحران مثل این است که پس از یک تصادف، اتوبان را کاملا ببندید

به گزارش عاشق وب به نقل از خبر آنلاین روزنامه شرق نوشت: جورجیو آگامبن، فیلسوف معاصر، هشدار می دهد که بزرگ ترین خطر برای یک نظام سیاسی زمانی است که «وضعیت استثنائی» به رویه دائمی حکمرانی تبدیل گردد. در این وضعیت، برای حفظ امنیت، قسمتی از سازوکارهای عادی معلق می شوند، اما مساله زمانی رخ می دهد که این تعلیق، پایانی نداشته باشد.

آقای رییس جمهور! وظیفه بوروکراتیک و قانونی شما این است که مرز میان «لحظه بحران» و «روال عادی» را ترسیم کنید. وقتی بحران تمام شده اما محدودیت باقی است، ما دیگر با یک تصمیم شرایط ویژه مواجه نیستیم، بلکه با یک «خلأ حکمرانی» مواجهیم. سکوت و همراهی دولت در این شرایط، نشانه برادری و هم افزایی نیست؛ بلکه به مفهوم لنگ کردن یکی از دو بال اصلی اداره مملکت است.

قطع نگه داشتن اینترنت به بهانه امکان رخداد بحران در آینده، شبیه به بستن دائمی بزرگراه های یک شهر بعد از پایان یک تصادف است. بدتر از تداوم محدودیت، ایده طبقاتی کردن اینترنت است؛ ایده ای که حتی از منظر اقتصادی هم گرفتار تناقض است. اگر مشتریان، شهروندان و کاربران عادی به شبکه آزاد و پایدار دسترسی نداشته باشند، دسترسی ویژه برخی کسب وکارها چه طور می تواند ارزش تجاری واقعی ایجاد کند؟ بازار بدون مشتری، ارتباط بدون مخاطب و زیرساخت بدون اعتماد عمومی، فقط صورت بندی اداری یک بن بست است. اگر شروع یک محدودیت در وضعیت خاص قابل درک باشد که هست، تعلل در خاتمه دادن به آن نشانه احتیاط نیست، بلکه «ترک فعل» است. ترک فعل فقط انجام ندادن یک دستور اداری نیست؛ گاهی یعنی نایستادن در جایگاهی که قانون برای یک نهاد تعیین کرده است. وظیفه دولت، برگرداندن کشور به وضعیت عادی، دفاع از معیشت مردم و مطالبه پایان محدودیت هایی است که لزوم زمانی خویش را از دست داده اند.

آقای رییس جمهور، مسئولیت حکمرانی، قبل از هر چیز، تشخیص مرز میان «بحران» و «روال عادی» است.

منبع: عاشق وب